Pastane ve Galeta

                                                   
                                                             Pastane ve Galeta
       Pastane her zamanki pazar coşkusundan fazlasını yaşıyordu.Pazar, arkasından gelen bayram tatiliyle bağlanıyordu. Bu da harika bir fırsattı. pastanedeki yiyecekler neşe içinde oynuyor,müsabaklar düzenleniyor, şarkılar söyleniyordu. Fakat bazıları hiç mutlu değildi. Çünkü bu eğlenceler sadece şekerli yiyecekler içindi. Şekerli olmayanlar ise paslı raflarda beklemek zorundaydı. Pastalar, çörekler, tatlılar ise bütün güzel raflara yayılmış tatili kutluyorlardı.Bu hiç de adil değildi. Bunun Galeta da farkındaydı.

         Galeta bu şekilde aşağılanmaktan bıkmıştı. Daha fazla aşağıda kalmak istemiyordu. Cesaretini toplayıp paslı raftan tezgaha çıktı. Herkes çok eğleniyordu. Neşe içinde kalabalıkta koşturmaya başladı. Fakat bir terslik vardı. Ortam sessizleşmeye başladı. Mozaik pastalardan biri :'' İnanamıyorum , aşşağıılık bi galeta tezgaha çıkmış.'' Şimdi herkes Galeta'ya bakıyordu, çok korkmuştu. Hatta korkudan yere kırıntılarını döküyordu.Birkaç ekler gülüşerek Galeta'nın etrafını sarıp sataşmaya başlamasıyla Galeta iyice çaresiz kalmıştı. Olup biteni ise paslı raftan unlu mamüller korkuyla izliyordu. Eklerler Galeta'yı birbirlerine doğru ittirip yumruklamaya başladılar. Doğum günü pastaları ise mumlarını üstüne tutuyordu. Dayaktan kendinden geçtikten sonra Limonlu kek:''Onu Yüce Toz Şeker Kavanozu'na götürelim. Ne yapılacağını en iyi o karar verir.'' Şekerli yiyecekler coşkulu bir çığlıkla Galeta'yı alıp kavanoza götürdüler.
      Bu arada unlu mamuller katında ortalık çalkalanıyordu. Bu olay bir çoğu için artık son damlaydı. En nüfuslu olan simitler aralarında örgütlenmiş, bir savaşa hazırlanıyordu. Diğer unlu mamuller biraz korksa da ekmeklerden de destek geldi. Ellerine çatak, bıçakları alıp şekerlerin üzerine yürümeye, bu haksızlığa son vermeye ve Galeta'yı kurtarmaya karar verdiler. Galeta ise şeker kavanozunun huzuruna çıkmıştı. Şeker kavanozu şekeri dünyanın merkezi kabul eden gattar bir hükümdardı. Perişan haldeki Galeta'yı biraz süzdükten sonra: ''Seni küstah galeta! Bu ne cürret kendini bizden biri sayıp da deliğinden çıkarsın?''
Pastalar gülüştüler. Galeta ise kafasını zor dik tutuyordu ''Lütfen hazretleri acıyın bana. Bir daha böyle bir hata asla yapmayacağım.'' Kavanoz sırıtarak :'' Tabi ki yapmayacaksın. Galeta'yı on dakika mikrodalgaya mahkum ediyorum.'' diye haykırdı. Galeta korkuyla ağlamaya başladı. Çünkü bu resmen ölüm demekti. Koluna iki ekler girdi ve onu sürüklemeye başladılar. Galeta biraz direnmeye çalışsa da boşunaydı. Bazı şekerli yiyecekler Galeta'nın yanmasını izlemek için mikrodalganın önünde toplandılar.Galeta çığlık çığlığa kendini mikrodalganın içinde buldu. Tam çalıştırılacağı sırada bir gürültü koptu. Simitler ellerinde silahlarla baskına gelmişlerdi. Aniden ortalık savaş alanına döndü. Bu kargaşanın ortasında mikrodalga da çalışmaya başladı. Galeta acı içinde bağırıyor, dışarıda ise savaş devam ediyordu. Takviye gelen şeker ordusu simitlere arkadan saldırdı. Simitler de cesurca karşı koymaya çalışıyorlardı. Ardından ekmeklerin de yardımıyla orduyu geri püskürttüler. Simitler son susamına kadar mücadele ettiler ve sonunda başardılar. Kazanmışlardı. Fakat  sevinç değil hüzün kaplamıştı. Çünkü yerde yatan ölüleri ve mikrodalgada yanan Galeta'yı fark ettiler. Manzara çok korkunçtu. Unlu mamullerin bazıları gözyaşlarına boğuldu. Galeta'nın bedeni hep taze kalması için jelatinle mumyalandı. Şeker kavanozu ise suçlarından dolayı dolaba kapatıldı. Bu şekerliler için de şekersizler için de büyük bir ders olmuştu. İlk defa bütün yiyecekler el ele verip yaraları sarıp yas tuttular ve
bütün yiyecekler için özgürlük ilan edildi.Galeta ise belki bu savaşta can vermişti ama gökyüzündeki büyük sofradan pastaneyi izliyordu.Artık o da huzuruna kavuşabilirdi.
     Böylece yepyeni bir düzen kuruldu. Bütün yiyecekler eşit ve özgür bir şekilde ömür boyu yaşadılar. Arkalarından gelen nesillere de hep Galeta'nın ve savaşın hikayesini anlattılar. Fakat yiyecekler doğası gereği aldıkları dersleri unuturlardı. Tarih tekerrür edecekti.
                                                                               Son