Dambıl hayatı top oynamakla geçmiş bir köylü çocuğuydu. Tüm köy onu sever, gözü gibi korurdu. Ama Dambıl'ın başı dertten eksik olmazdı. Bunun en büyük sebebi ise memenetsiz kız kardeşi Faraş ve sivri aklıydı.
Birgün yine Faraş'la Dambıl ekmek almak üzere dışarı çıktılar. Yol çok uzun ve güneşiin tam tepede olduğu bir zaman olduğu için Faraş mızmızlık ediyordu. Dambıl ise hayatından memnun yoluna devam ediyor kardeşinin ekşimiş yüzünü göz ardı ediyordu. Fakat az ilerideki sokaktan bir köpek çıkınca onunda neşesi kaçtı. Çünkü bu sıradan bi köpek değildi, o Bikkak'dı. Bikkak köyde girmedik kümes bırakmaz, bütün tavuklara tecavüz eder, yeni diklen çiçekleri ezer, insanlara da deli gibi saldırırdı. Korkan Faraş hemen abisine sarıldı. İkisi de dona kalmıştı.Faraş aklına gelen tüm duaları okuyordu. Köpek yavaş ve sinsi irr şekilde onlara yaklaştı. Gözlerinden adeta hainlik akıyordu. Ama oradaki en hain kişi o değildi. Faraş korkusundan dayanamyıp abisini harcamaya karak verdi ve : ''Bismillahirahmanirahim, sorry abi''diyerek abisine çerme taktı. Ardından koşarak uzaklaşmaya başladı. Deli gibi korkmuştu. Hala olup bitinenin farkına varamamıştı bile. Koşarken bir an arkasına baktığında ise sessizce parçalanan abisini gördü. Abisi korkudan bayılmış, köpeğin mezesi olmuştu. Faraş deli danalar gibi eve girdi. Annesi : ''Abin nerde ekmek aldınız mı ?'' Faraş çok heyecanlıydı. ''Aldık anne abimde geliyor şimdi. '' Faraş kendini çok suçlu hissediyordu. Hemen gidip namaz kılmaya başladı.Sıkıldığı yerlerde duaları atlıyor. Dizleri ağrıyınca da bağdaş kuruyordu. Fakat çok uumursamıyordu zaten abdest de almamıştı. Annesi odaya girdi.Faraş annesinin ona hesap soracağını bildiği için hemen kelimeyi şaadet getirerek dışarı koştu.Hemen abisinin yanına gitmesi gerekiyordu. Ama köpeğe de tek başına karşı çıkabilmek için bişeye ihtiyacı vardı.Annesinin kırbacını alarak yola çıktı. Fakat sokağa vardığında korkunç bir manzara onu bekliyordu.Abisi resmen hoşaf olmuştu. Faraş ''Eşşedühenna geber inşallah amına koduğummmmenffbfxbxb'' diye bağırarak aklınca büyü yapmaya çalıştı. Bikkak bu abuk seslerden ürküp arabanın arkasına doğru çekildi. Bu fırsattan istifade Faraş da abisine yardıma koştu. Fakat abisi çoktan gebermişti. Cesedin üzerine kapanıp ağlamaya başladı.Ama cesetten sesler geliyordu . ''Çın ,şun'' Faraş bi an ellirinin şafalı olduğunu düşündü. Sonradan anladı ki madani paralardan ses geliyormuş. Abisinin cebinden ekmek parasını aldı ve bi koşu gidip zekat verdi. Döndüğünde cinleri tepesindeydi. Çünkü Bikkak yine cesede üşüşmüştü. Faraş kırbacını şaklatarak :''Orucumu bozdum ulaaann!yeminimin topuğuna sıktım ,Şimdi de kurban kesecem.'' Hızla köpeğin üzerine saldırdı.Köpek vıyaklayak iki üç darbe aldı. Ardından ''Şimdi ağzına sıçtım senin. ''. Faraş sinir krizi geçirdi ve ''Amına koyiyim Bikkak konuştu. Anasının ciğeri. Fesupanallah... cix...'' Heyecan yapan Faraş hızlı kırbaç darbeleryle Bikkak'ı parçalara ayırdı. Artık terör bitmişti. Bikkak'ın başı ezilmişti.Faraş kendinden emin bi tavırla dizlerinin üstüne çöktü ve ufka baktı . ''Ben galiba yatırım.'' Uzaktan annesinin sesi geldi. ''Faraaaaaaşşş kıızzz!! Abini de al gel, yemek yicez. '' Faraş ayağa kalkıp hacca gitti.Orda da Allah belasını verdi
Son
bikkak fun :D
YanıtlaSil